هرکس از هر دری سخن گفت و کارکردهای حامد کرزی رییس جمهور پیشین را کالبد شکافی
نموده، نکات مثبت و منفی آنرا برشمرد. حامد کرزی رهبری کشور را بعد از چندین دهه نابسامانی
و ویرانی بدست گرفت و آنچه می توانست انجام داد، بدون شک دوره وی دوره خوب و استثنایی
بود، فرصت و زمینه حضور اقشار مختلف جامعه فراهم گردید و در یک بی برنامگی قبلی مردم
فعال گردید. اما دوره حکومت سیزده ساله رییس جمهور پیشین در رابطه به معلولیت و اشخاص
دارای معلولیت نکات مثبت و بی توجهی های زیادی خودش را دارد، مهم ترین دستاورد و کارکرد
در این دوره در کنار سایر فعالیت ها و برنامه های دیگر، الحاق افغانستان به چهار کنوانسیون
مهم بین المللی عرصه معلولیت و تنفیذ قانون حقوق و امتیازات اشخاص دارای معلولیت می
باشد، فعالیت های خدماتی و حمایتی دیگر نیز در راستای معلولیت صورت گرفت اما بیشتر
بر شهرهای بزرگ متمرکز بود و به نارسیده ها، نرسید. اما فرصت های زیادی نیز از دست
رفت و آنچه که باید می شد، نشد، رویکرد تخصصی / مسلکی و حقوقی محور عملاً تقویه نگردید،
حمایت و اراده لازم سیاسی از معلولیت صورت نگرفت، معلولیت اولویت حکومت به حساب نیامد،
حکومتداری خوب برای اشخاص دارای معلولیت ایجاد نگردید وهیچ گاهی در طول این سیزده سال
یک جلسه کابینه به صورت اختصاصی و همه جانبه به موضوعات اساسی جامعه معلولیت دایر
نگردید. فرصت های اقتصادی، آموزشی و تربیه متخصص از خود جامعه معلولیت نهادینه نشد،
زمینه های شمولیت وسیع و گسترده همه دسته های معلولیت فارغ از نوع و علت آن فراهم نگردید
و در بسا موارد روحیه معلولیت جنگی بیشترحاکم بود. با وجود نقاط قوت و ضعف که در این
سیزده سال بود، می توان به تفصیل بشمرد، اما در کل با قاطعیت می توان گفت که وضعیت
جامعه معلولیت هیچ گاهی با سیزده سال قبل قابل مقایسه نبوده و نیست، تغییر و تحول زیادی
رونما گردید.
فعالین مدنی اشخاص دارای معلولیت در 2009 با رییس جمهور پیشین قبل از تدویر دومین
انتخابات ریاست جمهوری افغانستان ملاقات نمود، جناب شان در کنار دیگر مسایل مطرح شده
مرتبط به معلولیت، اختصاص 1.5 % عواید سالانه ملی به برنامه های توانبخشی، توانمندسازی
و شمولیت های اقتصادی، اجتماعی و آموزشی عرصه معلولیت را وعده سپرد، اما با گذشت پنج
سال از آن، هنوز عملی نگردید.
از حکومت جدید حمایت و اراده سیاسی از اشخاص دارای معلولیت را خواستاریم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر